Ik had al voorgesteld hier een apart subforum voor te maken, dus ik doe maar even een aftrap.
Zoals jullie wel of niet weten, heb ik mij onlangs aangemeld bij het VU en aankomende week mijn eerste gesprek.
Ook heb ik pas afgelopen zondag mijn ouders en woensdag mijn broer alles verteld.
Ik wilde eigenlijk nooit naar het VU, want zoals ik mijn broer schreef:
"... ik was er nogal bang voor, nou zeg maar gerust, ik keek echt huizenhoog op tegen die Real-life test.
Daarom wilde ik het ook allemaal zelf doen, dacht het wel alleen af te kunnen, ik had ook een heel stappenplan voor mezelf bedacht, maar dat blijkt allemaal een illusie. Niet alleen kost het heel veel geld, en je bent ook gevaarlijk bezig met je lichaam, maar gewoon geestelijk raak je op een gegeven moment in de knoop."
en ook:
"Let trouwens in mijn verhalen niet op de time-line, ik heb zo een verschrikkelijk slecht geheugen, en van sommige dingen weet ik dat ik ze gedaan heb of dat ze hebben plaatsgevonden, maar waarom en wanneer?
En dan kan je wel zeggen, wat maakt het nou uit, het wanneer, het waarom en het waar, maar dan ken je die ratten van psychologen niet, die bijten je nek eraf als je ook maar 1 foutje maakt in je time-line verhaal. Daar komt nog bij dat ik ook in die jaren niet helemaal de waarheid heb kunnen spreken. Dus je moet oppassen dat je niet de in die tijd “verzonnen” verhalen als waar gebeurd gaat presenteren.
Daarom helpt het ook zo om het op te schrijven. Dan ga je namelijk echt goed nadenken, van was dat nou wel zo? En weet ik dat nou wel zo zeker? En ja, dan moet je soms schrijven, dat je het echt niet meer weet. Ik ben ook dagen bezig geweest om mijn “levensverhaal” in kleine berichten op een aparte facebook account op te schrijven. Dat dwingt je namelijk, zeker als je van plan bent het uiteindelijk voor iedereen openbaar te maken, om alleen de feiten op te schrijven of inderdaad toe te geven dat je het niet zeker weet en dat wat je schrijft meer een vermoeden is of een gevoel.
Maar echt joh, dat VU, de time-line en mijn slechte geheugen, ik ben zo zenuwachtig, bloednerveus gewoon, zelfs al voor de reis erheen, ik wil niet te laat komen, ik weet al zo slecht de weg in mijn eigen stad, laat staan in Amsterdam."
Ik heb dit ook aan mijn ouders laten lezen.
En nu pas komt mijn vraag aan jullie, mijn ouders hebben die dag eigenlijk andere afspraken, maar stellen toch voor om die dag met mij mee te gaan, in ieder geval om mij naar het VU te brengen.
Maar ik merk aan alles, en dat is natuurlijk ook niet zo vreemd, dat zij het er toch wel heel erg moeilijk mee hebben.
Is het dan wel verstandig om hen mee te nemen?
